Zanim jednak przejdę do samego porodu, zobaczcie jak ja i moja Mama radziliśmy sobie przez te 9 miesięcy. Okres, w którym każdy wypatrywał moich narodzin był niezwykle ekscytujący, jednak końcówka chyba najbardziej.
Zaprezentuję Wam kilka fotografii, które w jakimś stopniu zobrazują moje w brzuchu swawole. Z uwagi na brak dofinansowania do projektu, każdy musi mnie sobie wyobrazić. (można za to podziwiać Mamę)
No to zaczynamy!

To jest jeden z moich początków - bodajże 3 miesiąc

Tutaj Mama obchodzi urodziny - 4 miesiąc


W tym dniu moi rodzice dowiedzieli się że ja - to chłopiec
- jeszcze wtedy nie mieli gotowego dla mnie imienia. Kandydatury jakie rozpatrywali to m.in: Jan, Gabryś, Daniel...
Gdybym był dziewczynką moje imię byłoby Zofia.
Radość przeogromna - zwłaszcza dla Taty - 4 miesiąc

A to zdjęcie zostało zrobione podczas ostatniej wyprawy krajoznawczej - Malvern Hills.
5 miesięc

A to zachód słońca w Bredon gdzie teraz mieszkam
końcówka 5 miesiąca

Do ulubionej muzyki zaliczyć mogę: heavy metal, rock and roll i
muzykę klasyczną. Mój ulubiony przebój to Ogórek, Ogórek
Rodzice nazywają mnie nawet Julek Ogórek
(początek 6 miesiąca)

To urodziny Taty. O nie tata nie leży pijany w kącie.
To nie ta historia
6 miesiąc


Pora na imprezę. Mama na tym zdjęciu
wygląda apetycznie - jak to Tata stwierdził
6-7 miesiąc


A tutaj Panie i Panowie Mama gotuje.
Szkoda, że nie można wylizać garów.
7 miesiąc


Tutaj Mama podczas niedzielnego poranku.
Tata niewidoczny bo wciąż uderza w kimono.
To chyba 7 miesiąc o ile się nie mylę.

Rodzinne spotkanie. Tak jak zawsze doborowe
towarzystwo raduje się spędzonym wspólnie czasem
To mój 7 miesiąc


A to zima w Bredon. Jednodniowy śnieg sparaliżował wówczas cały kraj.
Dla mnie to pierwszy kontakt ze śniegiem. Dla Mamy może trzeci?!
8 miesiąc


Krótka sesja zdjęciowa. Moja waga mimo, że piórkowa
 była już w tym okresie oszałamiająca
To jest końcówka 8 miesiąca

To już jest prawie koniec. Następnego dnia
zaczynamy rodzić
Definitywnie 9 miesiąc


No to byłoby na tyle. Następnie przejdziemy do najbardziej oczekiwanej i ekscytującej partii. Mniam ... już się nie mogę doczekać.

Jestem Julek! To moje drzewo. Po lewej Mama, a po prawej Tata. Moja mama to Mane i jest Wenezuelką. Mój Tata to Andrzej i jest Polakiem. Nie wiem jak się poznali, bo jeszcze mi nie powiedzieli.

    
     Z moim poczęciem było tak. Kiedy moi rodzice się poznają, od razu pragną mieć potomka (nie mylić z chęcią posiadania zwierzątka). Tata pyta pierwszy, na co Mama reaguje pozytywnie. Obydwoje przyjmują wyzwanie.
       Po kilkunastu miesiącach, miłość pomiędzy nimi jest tak wielka, że pragnienie poczęcia potomka odwiedza ich łoże na 22 Blakesley Avenue każdego płodnego dnia. Jednak stres, szybkie tempo londyńskiego życia, przeogromna chęć zajścia w ciążę skutecznie blokuje postęp ku stworzeniu istoty boskiej w mojej osobie. Minie jeszcze kilka miesięcy odkąd Mama poinformuje Tatę, że oto jestem. Wcześniej jednak dużo zmian w życiu moich starszych.
       Najpierw miesięczne wakacje w Wenezeulii, potem przeprowadzka z Londynu na brytyjską wieś, wakacje w Polsce, ślub moich rodziców pamiętnego 7 lipca 2006 roku w Londynie.
       Dwa dni po tym, tj. 09 lipca 2006 - poranek pomiędzy godziną 10:00 - 11:30, Mama wręcza Tacie test ciążowy potwierdzający moje poczęcie.
       Tak naprawdę trudno powiedzieć, gdzie odbył się ten przełomowy stosunek. Mogła to być Wenezuela albo Polska. Takie będę zresztą posiadał obywatelstwa - Yupiii.
Jedno jest pewne. Mama i Tata na wakacjach są tak zrelaksowani, odprężeni, że zupełnie  zapominają o problemach, zajściu w ciążę, dniach płodnych, itp.
       Teraz już wiem, co Mama ma na myśli mówiąc do Taty: pięć minutek?